Πνευματικότητα ή Θρησκεία?

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη θρησκεία και την πνευματικότητα; Αυτή η ερώτηση τα τελευταία χρόνια έχει γίνει θέμα συζήτησης αλλά και εσωτερικής αναζήτησης στους ανθρώπους που είναι κυρίως περίεργοι “πνευματικά”.
Θα προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, μεσα απο την προσωπική μου ερμηνεία και έρευνα και μεσα απο την πνευματική μου αφύπνιση φτάνοντας στην αντίληψη «η συνείδηση είναι αέναη με άπειρες πιθανότητες εξέλιξης που ολα είναι ΕΝΑ και το ΑΥΤΟ».
Το να είσαι θρησκευόμενος σημαίνει ότι ανήκεις σε μια καθιερωμένη θρησκευτική τάξη, με συγκεκριμένες νόρμες και στερεότυπα θρησκευτικά και κατ’ επέκταση κοινωνικοπολιτικά.
Αυτό περιλαμβάνει τις γνωστές σε όλους μας θρησκείες που έχουν δισεκατομμύρια ακόλουθους όπως ο Χριστιανισμός, ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός και ο Ισλαμισμός. Και υπάρχουν και οι άλλες θρησκείες με λιγότερους ακόλουθους όπως η Μπαχάι - Πίστη (Μπαχαϊσμός), ο Ζωροαστρισμός και ο Ιουδαϊσμός. Πληθώρας εμβέλειας θρησκείες με σκοπό την έννοια της λατρείας και πίστης.

Ωστόσο, υπάρχουν και οι μυστικές αιρέσεις που είναι επίσης θρησκευτικές, καθώς λατρεύουν τις ίδιες θεότητες και υποκύπτουν στους ίδιους προφήτες και εικόνες ως βασική θρησκεία τους. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει μυστικιστική παράδοση ως ανεξάρτητη έκφραση από τη μαζική θρησκεία του Ινδουισμού, επειδή αυτές οι μικρότερες ομάδες συνεχίζουν να λατρεύουν τους ίδιους Θεούς, όπως ο Κρίσνα ή ο Σίβα ως οι υπόλοιποι Ινδουιστές, η μόνη διαφορά είναι ότι προστίθενται συνήθως ένα περισσότερο εικονίδιο που συμβαίνει να είναι ο ηγέτης της αιρέσεως τους, αλλά στον πυρήνα τους είναι απλώς Ινδουιστές.

Εν ολίγοις, αν αναγνωρίζεις θεότητα ή Θεό, έχοντας ως σύμβολο λατρείας μια πέτρα, μια εικόνα ή ένα άγαλμα ή εάν επιλέγεις να προσκυνήσεις σε έναν αόρατο Θεό, δεν είσαι πνευματικός, είσαι θρησκευόμενος. Όλες οι ομάδες γιόγκα σήμερα στη Δύση, όσο λατρεύουν τους Ινδουιστές Θεούς είναι θρησκευτικές και ανήκουν στον Ινδουισμό και σίγουρα όχι πνευματικές.

Ένας άνθρωπος φτάνει στην πνευματικότητα όταν έχει ξεπεράσει τον εαυτό του από τον εγκλωβισμένο νου σε νόρμες και στερεότυπα θρησκείας και κοινωνίας σε έναν ελεύθερο, ανεξάρτητο και αυτοδύναμο νου. Όταν μεταμορφώνεται από κάποιον που παρακαλεί με δέος για την ζωή του, σε κάποιον που είναι αυτοδύναμος και δημιουργεί την ζωή του ακολουθώντας την ψυχή του και αναγνωρίζοντας την σκιά του αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεων του. Οι πνευματικοί άνθρωποι έχουν ανακαλύψει ότι υπάρχει μόνο μία αληθινή δύναμη και αυτό είναι μέσα τους και δεν προέρχεται από έναν ιερέα ή μια μορφή που δείχνει μια εικόνα.

Ένας πνευματικός άνθρωπος γνωρίζει ότι μια απλή αντίληψη που μπορεί να ήταν αποδεκτή από τους πρωτόγονους πριν από εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια, έχει μηδενική συνάφεια με τους σημερινούς εξελιγμένους σε επίπεδο συνείδησης ανθρώπους.

Ο πνευματικός άνθρωπος γνωρίζει ότι υπάρχει μόνο μία αλήθεια και είναι η αυτογνωσία και είναι ο ίδιος ο άνθρωπος υπεύθυνος για τη δική του εξέλιξη και προορισμό στην ζωή του επάνω στη Γη. Γνωρίζει επίσης ότι τίποτα δεν είναι "γραπτό σε πέτρα" (πεπρωμένο - κάρμα) και όλα τα μέλλοντα μας διαμορφώνονται από τις επιθυμίες μας και τη δύναμη του νου μας, όταν αυτός είναι απελευθερωμένος από τους δαίμονες του φόβου και βρίσκεται σε πλήρη ισορροπία με την ψυχή και την καρδιά και εκπέμπει Αγάπη και Φως. Στην αρχαιότητα, ο Πυθαγόρας το ονόμασε Ιερό Τρίγωνο, αργότερα η εκάστοτε θρησκεία στην δικη της γλώσσα και έννοια το ονομάζει Αγία Τριάδα.

Αυτή η αφύπνιση συνειδησης στον άνθρωπο είναι η «Χριστική Συνείδηση», ή αλλιώς ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος και Υιός του Θεού στην Γη. Είναι η Εποχή του Ιχθύος, δηλαδη η εποχή που μας δίδαξε την Πίστη στην δύναμη του Πνεύματος μέσω της Σωτηρίας της Ψυχής από τα δεσμά της εποχής.
Στην σημερινή εποχή, δηλαδή την Εποχή του Υδροχόου, η Δευτέρα Παρουσία του Θεανθρώπου, του Υιού του Θεού, εκφράζεται μέσω της αφύπνισης της Χριστικής Συνείδησης στον κάθε άνθρωπο ο οποίος αντιλαμβάνεται την Θεϊκή του Υπόσταση και γίνεται ο Δημιουργός του Νέου του Κόσμου.

Οσο εξελίσσουμε την συνείδηση μας συντονίζομενοι πάντα ως Σώμα-Νου-Πνεύμα, τόσο αλλοιώνομε τον Χρόνο (Κρόνος - Μορφή - Σκελετός) και δημιουργούμε Ύλη εφαρμόζοντας τον Νόμο της Έλξης. Ο Νόμος ή Αρχή ή Τάξη είναι ο Λόγος ή Σκέψη ή Επιθυμία που γίνεται Ύλη ή Μορφή, ή Ζωή.